De dood
staat rillend in je vacht
een lauwmetalen glans over je ogen
gedoofde kralen gitten kolen
kijken vreemd en vragend rond.

Je loopt
maar weet niet meer waarheen
de ene poot
over de andere heen
wel nieuwsgierig nog
naar stok of bal
maar zonder interval
is er alleen maar schaduw
en de weke geur van dat
wat komen zal.

Zuchtend
wankel je in je laatste uur
niet wetende van de cesuur
die ik zal moeten plegen
naar daar
waar je nooit meer
terug te fluiten bent
zo scheiden onze wegen.

Alleen nu
door de stad
onder de bronstige bomen
van het park
langs
de rollende schuimkraag
van je uitverkoren speelse zee
loop je voor altijd met mij mee.

Soms kijk ik plotseling
weer achterom
naar waar je bent gebleven
en roep ik toch nog
kom